W moim świecie

Taka jest miłość  czasami sami siebie przez nią nie poznajemy... Diemi (Camila & Diego) Uwagi: Bez happy end'u Dedykacja: Dla Carrots     Ostatni raz rozejrzała się po klasie w poszukiwaniu tego jednego spojrzenia. Chciała ostatni raz zobaczyć oczy, w których zobaczy wsparcie. Ten ostatni raz, potem już wszystko miało się zmienić. Wstała z ławki i trzęsąc się podeszła do biurka nauczyciela. W zaciśniętej dłoni trzymała plik pomazanych kartek. Czas mijał nie ubłaganie, a tylko jego potrzebowała.     Ustała przed tablicą. Przez chwilę zawahała się, zdeterminowana przełknęła ślinę. to była jej chwila, moment, w którym miała wyjawić wszystkie swoje uczucia. Ostatni głęboki wdech, ostatnie przemykające przez myśl pragnienie ucieczki i... pustka. Zamknęła oczy teraz mogła mówić, nie dla tych wszystkich słuchaczy, ale dla siebie. Kartka była nie potrzebna, wiedziała co ma mówić, co powinna teraz powiedzieć.  -Od dziecka nie potrafiła...

Para: Diemi (Diego i Cami) Uwagi: - Dedykacja dla Alexandry Verdas ________________________________________________________________________________________________________    Znowu obudził go krzyk córki. Wbiegł szybko do jej pokoju. Przytulił do swojej piersi swoje dziecko. Już prawie od trzech lat budziła się z krzykiem. Płakała co noc od tamtego wydarzenia. Za tydzień miały odbyć się jej urodziny, a jej jedynym marzeniem było zapomnieć o tym co wydarzyło się w jej trzynaste urodziny. Pragnęła zapomnieć o jego śmierdzącym oddechu. Chciała zapomnieć o jego obleśnych rękach, które dotykały jej ciała. Pragnęła tylko tego, pragnęła zapomnieć o… gwałcie.    Rudowłosa dziewczyna wtuliła się w pierś swojego ojca. Z nerwów ojcowi rudowłosej dziewczyny powypadały włosy, a te co jeszcze trzymały się na głowie posiwiały. Ten człowiek nie był wcale stary. Miał dopiero trzydzieści osiem lat.    Dziewczyna była bardzo ostrożna. Nigdzie nie wychodzi...

Straciłem swoją wielką miłość,  a takiego bólu nie życzę nikomu... Diemi (Camila & Diego)    Zaczęło się przedstawienie na koniec roku szkolnego. Każda klasa miała za prezentować scenkę z życia szkoły. Kilka grup już za prezentowało swoje pomysły. Nadeszła kolej na grupę Diega. Na scenę weszła duża grupa osób. Przygotowała sobie rekwizyty i zaczęło się... Przed uczniami Studia stały dwie ławki. Na pierwszej z nich usiadło czterech chłopców, a na drugiej dwa razy więcej dziewczyn.    Po chwili widzowie zobaczyli Ludmiłę przebraną w za duży sweter i założone okulary z brązowymi oprawkami. W ręku trzymała dziennik. Duży przedmiot miał kolor czerwony. Ludmiła widocznie grała nauczycielkę. Klasa nie słuchała jej. Rozmawiała między sobą głośno, a wezwanie do odpowiedzi powodowało wybuch śmiechu.    Każde zdanie wypowiedziane przez aktorów bawiło. Na twarzy Camili Torres widniał uśmiech. Bardzo podobało jej się te przedstawienie. Najbardzi...